"The 30 Days Writing Challenge" - Day 3: Teeth

"... Anastazja była dobrą, grzeczną dziewczynką. Wszyscy uważali ją za godny przykład dla innych jej rówieśniczek. Mając dziesięć lat była jedną z tych dziewczynek, które potrafiły już same zawiązać sobie sznurówki od butów w piękną kokardę. Wiele jej koleżanek miało z tym trudności, więc wychodziły im brzydkie, niekształtne kokardki albo supły bądź niczego nie trzymające się sznurki. Wszyscy nauczyciele chwalili dziewczynkę za jej płynną mowę w języku ojczystym, odpowiednie zachowanie i należycie przyszykowany tornister szkolny. Mogła nawet wykazać się podstawowymi umiejętnościami z języka obcego, w którym już umiała złożyć w całość trzy słowa. Zawsze porządnie odwieszona kurtka na haczyku i równiusieńko ustawione buty pod ławką. Ot, najważniejsze rzeczy z podstawówki. Anastazję uważano za dziewczynkę godną wszelakich pochwał, o jasnym umyśle i czystym spojrzeniu. Z ciemnymi włosami oraz bladymi, niebieskimi tęczówkami i śnieżną cerą wyglądała jak laleczka z saskiej porcelany. Całkiem niewinna, łatwa do stłuczenia figurka. Nie wiedzieli jednak, że za tą niepozorną istotką kryje się dość specyficzne uzależnienie. Gdyby miała wielu przyjaciół od razu zauważyliby momenty, gdy znikała na przerwach. Inne dziewczynki chodziły parami do toalety, zaś ona truchtała samiutka na końcówkę przerwy. W prawdzie nigdy się nie spóźniała, lecz poświęcała resztkę wolnego czasu między lekcjami na porządne szorowanie zębów. Robiła to stanowczo za wiele razy w ciągu dnia. Od razu po przebudzeniu, po śniadaniu, co każdą przerwę, po każdym posiłku. I przykładała szczególną wagę do szczotkowania swego prostego uzębienia po spożytych kaloriach. Wystarczył nawet łyczek wody, aby Anastazja biegła do toalety myć zęby. Mimo iż nie potrafiła się oprzeć  pokusie ponownego szorowania zębów nie mogła nikomu się przyznać. Uważała to za bardzo wstydliwy temat, dlatego milczała kiedy pytano ją o powód zniknięcia bądź wymyślała coś w miejsca..."