Głos

Do dziś pamiętam ten przyjemny, męski głos. Głęboki jak dźwięk uderzonej chwilę temu struny. Odbija się echem w mojej głowie i nie chce wyjść. A ja.. Ja mu nie zabraniam. Chcę go słyszeć codziennie. W gruncie rzeczy, po tak długim czasie, zdałam sobie sprawę, iż pragnę go znowu usłyszeć. Nienawidzę go sobie wyobrażać. Czuję się wtedy jakaś pusta. Czy to źle, że chcę..? Chcę tak bardzo... by był. Znowu.
Otwieram znużone powieki. I słyszę:
- Czy coś się stało, milady?
Ten miękki głos.
Siedziałam wtedy w kącie. Rozszarpana między sobą. To była depresja, a ten dźwięk wyciągnął mnie z niej, jakby to było koło ratunkowe. Walczyłam. Z perspektywy czasu wydaje się to najgłupszą rzeczą jaką zrobiłam wtedy. Nie miało to żadnego znaczenia. Pochłaniałam się dla własnej przyjemności. Teraz tak to widzę. Wymyślałam. Głupota. Ludzka głupota. Nie potrafiłam docenić tego co miałam. Sama sobie to odebrałam. W bardzo brutalny i bezwzględny sposób.
Głos. Słyszę, wyraźnie.
Uniosłam lekko głowę, by ujrzeć czarny kapelusz. Wiał wiatr, więc duża, męska dłoń przytrzymywała go za rondo. Dłoń zadbana. Blada jak kość słoniowa. Nie. Nie uniosłam głowy. Zadarłam ją, jakbym uważała kogoś obcego za śmiecia. Największego. Większego nawet od siebie samej. Chociaż w tamtym dniu przewyższyłam samego diabła. Tak myślę.
Myślałam, że poprzez moją zapłakaną twarz i iście wrogie spojrzenie barwy morza w czasie burzy zrezygnuje z dalszego nagabywania mnie i odejdzie. Daleko. Jak najdalej ode mnie. Abym się pochłonęła. Zabiła myślą. Jednak zatrzymał się obok. Stał, długo. Nic nie mówił. Chyba się zdenerwowałam. Albo przestraszyłam. Tego dokładnie nie pamiętam, ale wiem, że położył dłoń na moich rozmierzwionych przez wiatr włosach. Zrobił to tak delikatnie. Mimo wszystko poczułam się w jakimś stopniu szczęśliwa, bo nikt nigdy tak nie robił. A raczej - nie pozwalałam sobie tak robić.
Nie zauważyłam nawet jak wziął mnie na ręce. Dziecko, bezbronne. Niedawno jeszcze posiadające własny dom. Ale uciekinier. Zaakceptował wszystko. Wady, zalety, błędy i dobre uczynki. Tych drugich i ostatnich było niewiele. Tak mi się wydawało, bo przecież on pokazał ile mam zalet i talentów. Nauczył, że najdrobniejszy gest może być dobrym uczynkiem. Pokazał.. świat. Jego zakątki. Sekrety. Pokochałam to. I jego.. głos.
A potem zniknął. Jak kamfora. Bolało mnie serce. Dał mi tylko kilka lat. Byłam pełnoletnia, gdy zostawił po sobie kapelusz. I dom. Za duży jak dla mnie. Z wieloma wspomnieniami. Cierpieniem po utracie.
Gdzie zniknął ten ciepły głos? Ten dotyk przepełniony swoistym szczęściem?
Uciekł. Jak dziki zwierz.
Nie. To ja zawsze byłam dzikim zwierzem. On mnie oswoił. Teraz ja niosę go. Ten ciepły, kojący głos.

Rozmyślenia

Rozmyślamy nad wieloma rzeczami.
Nad śmiercią. Nad życiem. Nad szczęściem. Nad miłością. Nam smutkiem. Nad niepowodzeniem, upadkiem, stratą, złamanym sercem, pechem, nadzieją, wiarą.. Setką innych rzeczy.
A czy ktoś rozmyśla nad tym, dlaczego rozmyślamy?
Czasami myślimy znudzeni rzeczywistością. Wyobrażamy sobie wielką miłość, chwalebną śmierć, zabójstwo, co byśmy zrobili po wygranej w totolotka. Robimy to po to, aby urozmaicić nasze życie wiedząc, iż naprawdę te rzeczy się nie wydarzą nigdy albo jest mały procent prawdopodobieństwa takiego zdarzenia.
Innym razem robimy to ze złością, gdy życzymy komuś wszystkiego najgorszego. Mamy do drugiej osoby żal, jednak sami w realnym życiu nic mu nie uczynimy. Postanawiamy więc zbić go, zabić, powiedzieć co sądzimy o tym wszystkim co nam dana osoba zrobiła... w myślach. To w gruncie rzeczy nie jest dobra droga. Ludzie powinni być szczerzy i wyrażać głośno swoje opinie, ponieważ świat bez opinii byłby jeszcze bardziej monotonny i zrujnowany niż jest obecnie.
Nikt nie rozmyśla nad rozmyślaniem, gdyż jest to coś całkowicie zbędnego. Po prostu musimy rozmówić się sami z sobą we własnej podświadomości z jakichś przyczyn nie wiedząc nawet, czy nam to w czymkolwiek pomoże albo ulży.
Czym jest rozmyślanie, no czym?